LEVEL Online

Sizlere de oluyor mu bilmiyorum ama ben ne zaman Fallout, Oblivion, Gothic vs. oynasam kendimi çok yalnız hissediyorum. Yani oynadığım karakter açısından daha doğrusu. Tamam, herşey güzel, ağaçlar, böcekler, yamaçlar ve denizler, ancak bir başınasınız ya. Belki bazı görevlerde size yardım eden birileri oluyor ama çoğu zaman hep yalnız o isimsiz karakter. İsyan ediyorum oynarken: "Neyleyim geniş dünyayı, ağacı böceği, sevdiğim yanımda olmayınca" diye.

Sırf bu yüzden Multiplayer oynanabilecek oyunları tercih ediyorum.

Tabii bazı karakterler de tek başına kaldığında daha bi doyurucu oluyor. bkz: Ezio

Yanlızlık hissini en iyi Fallout 3 ile yaşamıstım.Harika idi bana göre.Hele o metrolar yok mu:dry:

ucnokta yazan:
Sizlere de oluyor mu bilmiyorum ama ben ne zaman Fallout, Oblivion, Gothic vs. oynasam kendimi çok yalnız hissediyorum. Yani oynadığım karakter açısından daha doğrusu. Tamam, herşey güzel, ağaçlar, böcekler, yamaçlar ve denizler, ancak bir başınasınız ya. Belki bazı görevlerde size yardım eden birileri oluyor ama çoğu zaman hep yalnız o isimsiz karakter. İsyan ediyorum oynarken: "Neyleyim geniş dünyayı, ağacı böceği, sevdiğim yanımda olmayınca" diye.

Benim Gothic'te en çok sevdigim olay buydu aslinda: Tamamiyla yalniz olmak. Ne sizi takip eden birileri var, ne de bir dostunuz... Ormanin ortasinda garip garip yaratiklarla kalmak, hele gece oldugunda o ormanda oldugunuz için tirsmak bayagi güzeldi bana göre. (Ben olumlu aldim bu yalnizlik hissini )
Fakat hiç şu kadar yalniz kalmamistim: Just Cause 2'de kiyidan kilometrelerce ötede suya düsüp Black Market'tan sürat botu alacak para da olmadigi için denizin ortasinda aval aval bakmak... Tekne falan da geçmiyor ki atlayayim üstüne. Sonra bir de gece oldu zaten. Oh! (Neyse ki su canlilarini eklememisler oyuna, yoksa bayagi yemdim.)

Aslında RPG'yi RPG yapan unsurlardan biri de verdiği yalnızlık hissidir ve RPG sevenlarin bunu sevmelerindeki en büyük etkenlerdendir. Bence çok hoş oluyor. Fallout bunu gerçekten çok iyi yansıtmıştı. Hem böylece karakterle daha çok bütünleşe biliyorsunuz.

Apeiron: Aynı şey benimde başıma gelmişti. Hırs meselesi yapıp, yaklaşık yarım saat boyunca kıyıya yüzdüm ama başardım

Hepiniz doğru söylüyorsunuz aslında, türün temelinde yatan olay yalnızlık. Yalnız olacaksın ki kendini daha iyi geliştiresin, daha iyi kuşanabilesin (bkz. toplananları kimseyle paylaşmamak). Rol yaparken yalnız olmak iyidir aslında. Ancak ben ilk bilgisayarımı aldığımdan beri en çok RPG oyunlarıyla vakit geçirdim. An oluyor, insan arıyor yanında birisini. Mesela Fallout 3'teki köpeği bulduğumda çok sevindirik olduğumu hatırlarım (öldüğünde de bir o kadar üzüldüğümü ). Neyse galiba haklısınız, buna alışmak gerek

O yalnızlık hissini sevdiğim için online oyunlarda bile mecbur kalmadıkça partilerle oynamam, ayrıca yanında pet, minion gibi ayak bağlarıyla dolaşan karakterlerden de hiç hoşlanmam. Karakter dediğin kendi kendine yetmeli. Hem ne demiş ulu bir asosyal; Yalnızlık güçtür

Fable 3 Pc'ye çıksaydı hiç düşünmeden alrdın o zaman bu oyunu. Aile kurabiliyormuşsun kendine yalnızlık kalkıyor heralde ailen falan olunca Ama Gothic'te birsürü adam takabiliyoruz peşimize ayrıca Tame Beast özelliği falan da var yani yalnız kalmana gerek yok o oyunda

Başkalarının seni takip etmesini,peşinden gelmesini beklemektense bence yalnızlık daha iyi.

O kadar güzel şeyler söylediniz ki, konuyu açtığıma pişman oldum, ne de leziz bir şeymiş yalnızlık oysa
Ayrıca Fable'ı bilgisayara çıkarmayan zihniyetlere sesleniyorum : "Companionlar, NPC ler ve bilimum eşlik eden varlıklar peşinizden ayrılmasın, yalnız kalamayın, ayağınıza bağ olsunlar!!"