LEVEL Online

O yıllarda çocuk olsaydınız eğer, avazınız çıktığı kadar bağırırdınız bu şekilde. Beş aslanı bir araya getiren ünlemdi bu ve hemen arkasından çalmaya başlayan müzik, bilinçaltınıza yapışan ve orada sonsuza kadar yer eden melodilerden oluşan bir şaheserdi ki benim için hala da öyle. Son sahnede Voltron, iki elini birbirine çarparak ışın kılıcını çıkarır ve tek bir hamleyle rakibini ikiye bölerdi. Çocukluk dönemlerimde robotlarla aram pek sıcak olmadı benim. Oyuncak robotlar ilgimi çekmezdi mesela. Ama Voltron’un yeri hep ayrıydı. Muhtemelen tek bir bölümü bile kaçırmadan izledim bütün seriyi. Daha birkaç ay önce de yakın dostlarımdan biriyle hatıra yolculuğuna çıkmışken muhabbetimize konu oldu. İşte o anda jeton düştü bende. Voltron şimdiye kadar neden bir oyuna konu olmamıştı? En banal süper kahramanları bile oyunlarda cirit atarken görebiliyorduk halbuki. Bu sayede eşeğin aklına karpuz kabuğunu mu getirdim, nedir... Voltron: Defender of the Universe'ün taze haberiyle burun buruna geldim bir anda.

Assassin’s Creed II’yi ilk gördüğümde konuşulanları hatırlıyorum; oyunun hastası birisinin “Ezio’nun İstanbul’a geldiğini düşünsene, Galata’dan baktığını!” dediğini... O günden sonra bunun hayalini birkaç yıl kurduğumuzu, Da Vinci yerine Hezarfen’i koyup güldüğümüzü, Lacoste’un çizdiği büyüleyici konsept görsellerinde bir gün İstanbul’un da olabilme ihtimalini düşünüp mutlu olduğumuzu... Zaman geçti, Brotherhood geldi, multiplayer’ı gönülleri fethetti ama hikaye devam etmeliydi, Ezio’nun görülecek birkaç işi daha vardı. Sonra bir gün beklenen haber öyle güzel geldi ki yavaş yavaş açıkladıkları videolarda bir tuğra gördük ve inanamadık. Evet, bunu istemiştik! İstanbul yeriydi, çamaşır ipleri arasında sallanan bir Ezio hayali vardı. O tuğrayla beraber ortaya çıkan her ufak detayla günler sayılmaya başlandı. Gelecekti işte, bize de beklemek düşüyordu...