LEVEL Online

Yapım Guerrilla | Dağıtım Sony Computer Entertainment | Tür FPS | Diğer Platformlar Yok

Genel anlamda bütün amacı, ürünlerini daha geniş kitlelere satmak olan dev konsol üreticisi firmaların, birbiriyle girdiği amansız rekabet tüm hızıyla sürmekte. Nintendo’nun ortalığı birbirine katarak hepimize farklı bir eğlence tarzını öğrettiği Wii‘sini bir kenara ayırırsak, esas oyun rekabeti iddialı donanım özellikleriyle Microsoft ve Sony arasında geçmekte. Daha iyi oyun yapma konusunda sürekli olarak yarışan ikilinin asıl önem verdiği konuysa “exclusive” diye tabir edilen konsola özgü oyunların başarısı.Killzone 2 de, özel oyunlarını bir bir rakibine kaptırarak kan kaybeden Sony’nin, sırtını büyük ölçüde yasladığı, en büyük kozlarından. Gerçekten de gösterildiği yılki teknoloji demosuyla  dört yıl boyunca gündemden hiç düşmeyen ve merakla beklenen oyun, konsolun God of War III ile birlikte şu anki en ağır topu konumunda. Bakalım Killzone 2, hem oyun dünyasını, hem de projeye her şeyini veren Sony’yi ne ölçüde tatmin etmiş.

Serinin çıkış oyunu olan ilk Killzone’un unutulmayacak bir oyun olduğunu söylemek pek de mümkün değil. Ortalamanın üzerinde eleştirilerle uğurlanan, benim de vasatın biraz üzerinde bulduğum ilk oyunla birlikte serinin bir diğer üyesi de, PSP’deki Killzone: Liberation. Aynı ortalama eleştirilerle biraz daha başarılı bulunan Liberation’da ve ilk oyunda olduğu gibi, projenin başında bir kez daha Guerilla Games var. Şu an Sony’nin kanatları altında bulunan firmayı, Eidos’un yayıncısı olduğu ve vasat bulunan ancak benim büyük keyifle oynadığım ShellShock: Nam’67’den de hatırlayabiliriz. Aslında hatırlamak için başka bir örneğimiz de yok. Çünkü firmanın oyunları bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar az. Killzone serisinden ve ShellShock’tan oluşan ürünleriyle sadece üç oyunda gördüğümüz ve hiçbir zaman birinci sınıf bir oyun çıkaramamış bu firma, dördüncü oyunları olan Killzone 2 ile bu sefer şeytanın bacağını kırmış ve oyun teknolojisi anlamında, değil Hollanda’yı, tüm dünyayı sallamış bulunuyor. İlk oyunun hikayesinin kaldığı yerden devam eden bu oyunda, hayli geniş öyküye -yüzeysel de olsa- minicik bir giriş yapalım.

Yeni gezegenler aramak zorunluluğunda kalan insan ırkı, kaynakların tükenmesiyle son umudunu buldukları iki farklı gezegene bağlıyor. Bu gezegenlerden birine, yani Helghast’a göç eden insanların bir bölümü, daha uygun yaşam koşulları için Vektan ismindeki diğer gezegene gidiyorlar. Helghast gezegeninde kalan diğer insanlarla uzun bir süre barış içinde yaşasalar da sonunda düşman hale geliyorlar. Tabii ki gezegenlerinin farklı yapısı ve Helghanlar’ın ızdırabı da bunda etken. Radyoaktivite içindeki bitmek bilmeyen fırtınalar ve çetin yaşamsal şartlar, onları uzun süren bir değişime götürüyor. Helghanlar bu zorlu ve acılı değişimle insanlardan daha hızlı, daha dayanıklı bir tür haline geliyor ve bulundukları gezegenin şekline uyuyor. İnsanlar da onların yardımına koşmayınca Helghastlar, zamanla öfke ve daha iyi yaşam şartları için Vektan’a saldırıyor. İnsanlar da bu saldırıları, orduları I.S.A. (Interplanetary Strategic Alliance) ile göğüslemeye çalışıyorlar. İlk Killzone da Vektan’a gelen düşman saldırılarını bertaraf etmeye çalışıyorduk. PSP’deki ikinci oyun Liberation‘daysa Helghastlar’ın kaçırdığı bilim adamlarının peşinde amansız bir takipteydik. Şimdiyse bu savaşı kökten çözmek için Helghan cehenneminin kalbine, başkent Pyrrhes’e saldıracağız. Bu kabaca özetten çok daha derin ve iyi kurgulanmış, dengeli bir hikayesi var Killzone evreninin. Kumandan Visari’nin yaptığı kültürel devrimden, Helghan Corporation’ın hile yoluyla aldığı teknolojik sistemlere ve Terran güneş sistemindeki şirketlerin amansız çekişmeleriyle örülü bu iyi kurgulanmış detaylı evrenin hikayesi, hayal ürünü bir geleceği de gerçekçi bir şekilde tasvir edebilmekte.

Oyunun en çekici yanlarından biri, kuşkusuz sinemasal sunumu ve buna uygun bir zemin hazırlayan son derece kuvvetli teknik altyapısı. Oyunda büyük bütçeli bir Hollywood filminin tadı rahatlıkla alınabilir. Hollywood demişken, oyundaki “baş kötü” olan Helghastlar’ın imparatoru Scolar Visari’yi, İskoç aktör Brian Cox’un seslendirdiğini de hemen hatırlatalım. Benim de favori aktörlerimden olan ünlü oyuncunun başarıyla ses verdiği karakterin, oyundaki atmosfere katkısı çok olmuş. Oyunda kontrol ettiğimiz karakter ise Thomas Sevchenko; yani sürekli seslendikleri kısa adıyla “Sev”. Atmosferi oluşturan parçalara ayrı ayrı değinecek olsak da oyunun atmosferi için rahatlıkla “mükemmel” diyebiliriz. Öncelikle grafikler, 2005 yılındaki fuar sansasyonunda olduğu kadar olmasa da (Zaten o görüntülerin hedeflenen nokta olduğu itiraf edilmişti.) fazlasıyla etkileyici. Karakter animasyonları ve konuşmalar esnasındaki senkronizasyon da muazzam. Helghan’a iniş videosuyla sımsıkı bir tempo yakalanan oyunda, aksiyon hiç ama hiç dinmiyor. Ortalama bir oyuncu için normal zorluk ayarlarında dokuz saat civarı bir oynanış süresine sahip Killzone 2 ancak bir kez oynayıp bitirmekle yetinilecek bir oyun da değil. Metal Gear Solid 4’ün grafikleriyle yarışan, belki de PS3’ün en başarılı görselliklerinden birinin aktığı ekranda ister istemez bir sürü detayı kaçıracaksınız. Kaçırdığınız bu detayları da bir üst zorluk seviyesiyle oynadığınızda, geçemediğiniz bölümlerle ister istemez yakalayacak ve keyfinizi katlayacaksınız.