LEVEL Online

Otobüsle şehirlerarası yolculuğun gece yarısına denk geldiği ve benim halen ayık bir çift gözle dışarıyı izlediğim zamanlarında sadece otomobilin kocaman farlarının bir süreliğine aydınlanıp sonra tekrar zifiri karanlığın içinde kaybolan ağaçları pencereden izlemeyi ürkütücü bulmuşumdur. Öyle bir zifiri karanlıktır ki bu, ilk sıradaki ağaçlar, içinde kaybolup gittiği gölgelere gömülür kalır.

Bütün orman mutlak bir sessizliğin ve zifirin içinde mezar misali uğursuz görünür göze. Ve ben bütün miskinliğimle, otobüsün içinde, pencere kenarından kaptığım konforlu koltuğumda ve ayaklarımın altından püfür püfür sıcak hava üfleyen klimanın verdiği rahatlıkla, ukala bir şekilde yolun içinden geçer giderim. Ama kafamda hep aynı soru vardır: “Ya bu otobüsün farlarının bile ulaşamadığı ormanın derinliklerinde yalnız başıma kalsam, ne yaparım?”

Şefik “Ben şu oyunu bekliyorum.” deyip bana oyunun ismini söylediği anda aramızda bir aşk kıvılcımı çakmıştı. O an anlamıştım Xbox 360 almam gerektiğini. Alan Wake’i sevmenin birçok nedenini sayabilirim. Öncelikle yukarıdaki tekinsiz fanteziyi kafasında uğursuz bir kedi gibi dolandıran ben, oyun en çok böyle bir ormanda geçtiği için sinirlerimin tellerini gerdirdiğini düşündüm. Diğer nedense oyunda bariz bir şekilde Stephen King hayranı olan yazar Alan Wake’i canlandırmamızdı. Alan’ın yazar olması ve hikayeyi sanki onun yazdığı bir kitaptan okur gibi yaşamamız kurgulamaya ilginç bir hal katmış. Oyunda geçen bazı isimlerinse dikkatli zihinlere hemen King ustayı hatırlatmasıysa tatlı bir ayrıntı olmuş.

Dediğim gibi, oyunda yazmayı iki senedir bırakmış ünlü bir gerilim yazarı olan Alan’ı canlandırıyoruz. Karısı ile kafasını toplamak için kıyı şeridine komşu, huzurlu bir orman kasabasına yola çıkıyor. Fakat başına gelen birkaç olaydan sonra “huzurlu” kelimesinin bu kasaba için fazla lüks bir kavram olduğunu acı şekilde anlayan Wake, kaçış yolu için hayatını bahse atıyor. Kazanırsa ödülü, sevdiklerinin hayatta kalması olarak ona geri dönecek.